Deutsch
English
Español
Français
Nederlands
Português
De wereldwijde race om vloeibaar aardgas (LNG) na het stopzetten van Russisch pijpleidinggas via Oekraïne op 1 januari 2025 drijft een golf van infrastructuurinvesteringen aan die tientallen jaren van fossiele brandstofafhankelijkheid dreigt vast te leggen. Dit staat lijnrecht tegenover de netto-nul toezeggingen die landen hebben gedaan onder het Akkoord van Parijs. Terwijl de EU, Japan en opkomende economieën zoals India en Vietnam zich haasten om alternatieve gasvoorzieningen veilig te stellen, is 2026 een cruciaal jaar geworden voor definitieve investeringsbeslissingen over LNG-terminals, drijvende opslag- en regasificatie-eenheden (FSRU's) en langetermijnleveringscontracten. Dit artikel onderzoekt de strategische spanning tussen energiezekerheid en klimaatdoelen, en vraagt of de huidige LNG-uitbreiding tegen 2035 een crisis van stranded assets creëert.
Context: De herconfiguratie na Russisch gas
De Russische invasie van Oekraïne in 2022 veroorzaakte een ongekende energiecrisis in Europa, wat leidde tot een snelle afkeer van Russisch pijpleidinggas. Tegen 2024 was Russisch gas minder dan 10% van de EU-invoer, tegen 40% in 2021. De laatste klap kwam op 1 januari 2025, toen Oekraïne weigerde de vijfjarige transitzone met Rusland te verlengen. Het verlies van 15 miljard kubieke meter (bcm) jaarlijkse levering via Oekraïne was grotendeels beheersbaar voor de EU-27, die had gediversifieerd via Noors pijpleidinggas, verhoogde opslagonttrekkingen en vooral een enorme uitbreiding van LNG-importcapaciteit. Echter, de legde diepe kwetsbaarheden bloot in de wereldwijde gasmarkten, met name voor Aziatische economieën die afhankelijk zijn van spot-LNG-ladingen.
Duitsland's FSRU-gok: een brug of een val?
Duitsland, historisch de grootste Europese koper van Russisch gas, heeft de aanval geleid bij de bouw van nieuwe LNG-importterminals. Sinds 2022 heeft het land meerdere FSRU's ingezet in Wilhelmshaven, Brunsbüttel, Stade en Lubmin, met een gecombineerde capaciteit van meer dan 30 bcm/jaar. Deze drijvende eenheden kunnen snel worden ingezet en zijn ontworpen om waterstof-ready te zijn. Critici beweren echter dat de haast om langetermijn-LNG-contracten vast te leggen een