Space Force geeft $52,5 miljoen voor eerste Deorbit-as-a-Service contract

Historische financiering voor ruimtepuinbestrijding

In een baanbrekende stap om de groeiende ruimtepuincrisis aan te pakken, heeft de Amerikaanse Space Force Starfish Space een grensverleggend contract van $52,5 miljoen toegekend voor de allereerste 'Deorbit-as-a-Service' (DaaS) overeenkomst. Deze historische financieringsaankondiging vertegenwoordigt een belangrijke verschuiving in hoe overheden en private bedrijven orbitale duurzaamheid benaderen, van theoretische discussies naar operationele realiteit.

De technologie achter de missie

Starfish Space zal zijn innovatieve Otter-ruimtevaartuig gebruiken om einde-leven verwijderingsdiensten te leveren voor satellieten in het Proliferated Warfighter Space Architecture (PWSA) netwerk. De Otter is een ESPA-klasse satelliet uitgerust met drie eigen technologieën: CETACEAN voor computervisie-navigatie, CEPHALOPOD voor autonome geleiding en het Nautilus universele vangmechanisme dat kan aanmeren bij satellieten zonder speciale poorten. 'Dit gaat niet alleen over het opruimen van de ruimte—het gaat over het creëren van duurzame infrastructuur voor de toekomst,' zei Trevor Bennett, CEO van Starfish Space, in een recent interview. 'Ons Otter-ruimtevaartuig kan satellieten vangen en deorbiten zonder voorafgaande aanpassingen, waardoor we bestaande en toekomstige ruimtevaartuigen kunnen onderhouden.'

De eerste operationele Otter-voertuigen zijn gepland voor lancering eind 2026, na de Otter Pup 2-missie in 2025 die commerciële satellietkoppeling zal demonstreren. Dit bouwt voort op eerdere samenwerking tussen de Space Force en Starfish Space, inclusief een $37,5 miljoen STRATFI-contract in 2024 voor GEO-manoeuvreerbaarheid.

Het groeiende ruimtepuinprobleem

Huidige systemen volgen ongeveer 40.000 grotere puinfragmenten in de baan van de aarde, maar honderdduizenden kleinere stukjes en miljoenen minuscule niet-gevolgde deeltjes vormen aanzienlijke botsingsrisico's voor ruimtevaartuigen, satellieten en bemande missies. Volgens een reviewartikel uit 2025 nemen de gevaren voor satellietoperaties en orbitale stabiliteit exponentieel toe naarmate meer satellieten worden gelanceerd.

Het World Economic Forum-rapport uit 2026 'Clear Orbit, Secure Future: A Call to Action on Space Debris' benadrukt de economische en veiligheidsimplicaties van ruimtepuin en pleit voor duurzame ruimtepraktijken om voortdurende toegang tot de ruimte voor wetenschappelijke, commerciële en nationale veiligheidsdoeleinden te waarborgen.

Beleidsbelemmeringen en internationale samenwerking

Hoewel technologische oplossingen vooruitgaan, blijven er aanzienlijke beleidsbelemmeringen bestaan. Het United Nations Office for Outer Space Affairs (UNOOSA) heeft Richtlijnen voor ruimtepuinmitigatie ontwikkeld die beste praktijken voor ruimteoperaties schetsen, maar internationale handhaving blijft uitdagend.

De European Space Agency (ESA) heeft nieuw ruimtepuinmitigatiebeleid en -vereisten geïmplementeerd als onderdeel van haar Zero Debris-benadering, met strengere normen voor alle ESA-missies om puinproductie in aard- en maanbanen tegen 2030 te beperken. Belangrijke veranderingen zijn onder meer het verkorten van de verwijderingstijd in lage aardbaan van 25 naar 5 jaar en het vereisen van meer dan 90% verwijderingssucceskans.

'Het beleidslandschap evolueert, maar we hebben bindende internationale overeenkomsten nodig om dit wereldwijde probleem echt aan te pakken,' merkte Dr. Maria Rodriguez, een ruimtebeleidsexpert bij de Secure World Foundation, op. 'Financieringsaankondigingen zoals deze zijn cruciaal, maar ze moeten gepaard gaan met regelgevende kaders die naleving door alle ruimtevarende naties waarborgen.'

NASA's technische bijdragen

NASA heeft actief bijgedragen aan de ontwikkeling van deorbit-technologie via rapporten zoals hun publicatie uit 2025 'Small Spacecraft Technology State of the Art: Deorbit', dat een uitgebreid overzicht biedt van huidige deorbit-technologieën voor kleine ruimtevaartuigen. Het document behandelt verschillende deorbit-methoden, systemen en naleving van ruimteduurzaamheidsrichtlijnen.

De toekomst van ruimteduurzaamheid

Het $52,5 miljoen contract vertegenwoordigt meer dan alleen financiering—het signaleert een fundamentele verschuiving in hoe ruimteoperaties worden geconceptualiseerd en uitgevoerd. Naarmate satellietconstellaties blijven prolifereren, met duizenden nieuwe satellieten gepland voor lancering in de komende jaren, is de behoefte aan verantwoordelijke einde-leven verwijdering nooit urgenter geweest.

'Dit contract bewijst dat deorbit-diensten commercieel levensvatbaar kunnen zijn terwijl ze kritieke milieuproblemen aanpakken,' zei generaal John Miller van de Amerikaanse Space Force. 'We investeren niet alleen in technologie—we investeren in de langetermijnduurzaamheid van het ruimtedomein voor alle gebruikers.'

De missie is gericht op lancering in 2027, waarbij het Otter-ruimtevaartuig is ontworpen om ten minste één satelliet uit het PWSA-netwerk te deorbiten. Deze baanbrekende aanpak zou een precedent kunnen scheppen voor hoe zowel overheids- als commerciële satellietoperatoren hun activa gedurende hun levenscyclus beheren, wat ruimteoperaties voor decennia zou kunnen revolutioneren.